Communiceren doe je samen

Ontmoeten – luisteren – begrijpen – delen – verbinden


Een reactie plaatsen

Incidenten overdag

Morgen start ik met een nieuwe, kleine job. Alhoewel, klein, dat is nog maar de vraag want de inzet kan groot zijn. Ik ga piketdienst Communicatie doen voor de Veiligheidsregio Zeeland. En dat betekent 1 week per 4 weken 24-uurs dienst doen als er een wat groter incident is. Een stevige brand, een gaslek, groot ongeval of overstroming. Om maar wat te noemen. Elke dag is dus een verrassing wat er gaat komen. En of er wat gaat komen. Het is natuurlijk voor iedereen het beste wanneer er niets gebeurt, dat spreekt voor zich. Ook voor mij. Alhoewel..

Laten we eerlijk zijn, ik ga dit niet voor niets doen. Als communicatiemens vind ik het veel spannender wanneer er wel wat gebeurt dan niet. Dan is er wat te doen en kan ik me  uitleven in tweets, persberichtjes en adviezen over wat wel, niet of anders te communiceren. Leuk dus. Maar ja, de onderliggende reden is dan doorgaans niet zo leuk, want een incident. Misschien ook minder leuk is de 24-uurs dienst die hierbij hoort. Want dat betekent dat de pieper ook ’s NACHTS kan gaan. En dan ben ik doorgaans niet op mijn best. Slaperige oogjes, wallen, piekharen en een mistig hoofd als het een beetje tegenzit. En de eerste tweet moet binnen een paar minuten de wereld ingeslingerd worden. Wow, dat wordt spannend!

Enfin, al met al een aardige nieuwe uitdaging, waarbij ik pleit voor incidenten overdag. Daarom een welgemeend verzoek aan alle onruststokers, brandstichters en ander onverlaten, als je wat van plan bent doe dit dan bij voorkeur overdag. Breek met je gewoonten, slaap gewoon lekker uit en laat de nacht voor wat deze is: alle tijd om in diepe rust door te brengen.

Veiligheidsregio Zeeland is op Twitter te volgen.


Een reactie plaatsen

Rustig dagje…

Het is kwart over 8 als ik mijn PC aan zet. Ik gooi het raam open en laat de lente binnen en verheug me op een rustig dagje werken aan een nieuw project. Het is vrijdagochtend en het gebouw is nog vrijwel leeg. Ik haal thee, groet twee collega’s en bedenk hoe heerlijk het is om op vrijdag te werken, een dag waarop veel mensen vrij zijn. Weinig telefoontjes, niet te veel vragen vanuit de organisatie en de vele mailberichten kan ik in elk geval gedoseerd bekijken. Vrijdag is voor mij het toetje van de week. Ik open mijn mailbox en lees dat er om 9 uur een spoedoverleg gepland is. Een uitbraak van vogelgriep. Ik zucht en grinnik tegelijk, deze dag gaat héél anders verlopen.

Vóór het overleg scan ik de nieuwspagina’s op internet . Een dergelijke ‘primeur’ verspreidt zich gewoonlijk razendsnel en ook nu weer heeft het journaille hier flink zijn best op gedaan. Waar wij gewoonlijk terughoudend zijn in het noemen van namen en adressen, is dit inmiddels al volop te lezen op internet. In deze tijd is iedere burger journalist en is nieuws na 2 minuten opgetekend en doorgezonden. Gelukkig is er al informatie op de website van de gemeente geplaatst en kunnen de eerste vragen van burgers hiermee beantwoord worden.

Om 9 uur wordt de situatie snel geschetst. Er is vogelgriep uitgebroken op een bedrijf in Zeeland. Het is nog niet bekend of het om de zeer besmettelijke variant gaat of om een mild en minder besmettelijk type. Het een of het ander maakt voor de arme kippen geen verschil. Internationaal beleid om infectieziekten te voorkomen schrijft voor dat de dieren sowieso geruimd moeten worden. Een milde variant kan immers nog uitgroeien tot een zeer besmettelijk en gevaarlijk virus met alle risico’s van dien.  Ik denk aan de boer, dit komt hard aan, al zal ook hij beseffen dat de gezondheid van zijn gezin en medewerkers en van de volksgezondheid in het algemeen geen andere keus laat.

Om half 10 aan de slag. Mijn collega’s van infectieziektebestrijding bereiden een presentatie voor de ruimers voor en het vaccineren van alle mensen op het bedrijf. Koelkast checken op vaccin, apotheek controleren op voorraad virusremmers, beschermende kleding opsnorren en bedenken hoe de vaccinatie het best kan worden aangepakt. De ruimers na de presentatie en de overige mensen bij het bedrijf. Besloten wordt om onze tbc-bus hiervoor in te zetten, die heeft alle vaccinatiefaciliteiten aan boord en is dus het meest comfortabel.

Ik hou me bezig met de website, het informeren van collega’s, pers en gemeenten en het scannen en documenteren van alles wat er op internet verschijnt. Via Twitter hou ik bij of er vragen en  onduidelijkheden zijn en spreek met collega W. de vragen van de omroep door. We regelen de telefoonbeantwoording in het weekend en informeren de dienstdoende artsen. Naar aanleiding van vragen wordt de website weer wat aangepast evenals het verhaal voor de TV vanavond. Ik vraag collega W. of hij iets leuks bij zich heeft om aan te trekken en verzeker hem dat ik zal kijken. Ik bel met mijn collega bij de gemeente en wens haar sterkte met de drukte.

Om 5 uur belt onze arts met het bericht dat bekend gemaakt is dat het om een mild en minder besmettelijk virus blijkt te gaan. Ze kunnen stoppen met vaccineren, de kans op verspreiding is gering. Joepie, goed nieuws voor iedereen! Ik informeer collega’s en pers, plaats het bericht op de website en op Twitter en ruim mijn bureau op. De geplande borrel van half 5 zit er niet meer in, het is inmiddels kwart over 6 en ik ga naar huis. Buiten tref ik collega’s E., H. en J., ze komen net van het bedrijf en doen nog kort verslag. Goed geweest, zinvolle gesprekken op het bedrijf gehad en gegrinnikt om de aandacht van de pers. Die zoals al gauw bleek nog versterkt werd door het opschrift van onze bus: Mobiele röntgenunit GGD… Als die zelfs ingezet wordt, dan zal de situatie wel ernstig zijn, zo dachten ze. Geen haar op ons hoofd die dat bedacht had in relatie tot de vogelgriep.

Niets van dit alles dus, het is voor de volksgezondheid goed afgelopen. Alleen niet voor de 127.500 kippen. En geen rustig dagje voor mij. Op Twitter schreef iemand dat het hoog tijd werd voor een ‘no fly-zone’ boven Zeeland. Goed plan! Wie seint de verkeerstoren in?